خبرگزاری مهر-گروه هنر-عطیه مؤذن؛ «هفت روز سیما» عنوان بسته خبری-تحلیلی است که در پایان هر هفته به بازخوانی متن و حاشیه اتفاقات خبری صدا و سیما و شبکه نمایش خانگی می‌پردازد. همچنین در این بسته، نیم‌نگاهی هم به شایعات و اخبار غیررسمی داریم و در تلاش هستیم در کوتاه‌ترین زمان ممکن از مهمترین اخبار هفته در تلویزیون و شبکه نمایش خانگی باخبر شوید.
امروز پنجشنبه ۲۱ آبان می‌توانید با شماره ۲۶۲ بسته خبری «هفت روز سیما» همراه شوید.
چهره هفته؛ کوروش زارعی
نام کوروش زارعی برای بسیاری از مخاطبان تلویزیون پیش از آنکه با مدیریت و کارگردانی تئاتر و فعالیت‌های فرهنگی‌اش گره خورده باشد، با شخصیت «لاوی» در سریال «یوسف پیامبر» به خاطر می‌آید؛ برادر بزرگ حضرت یوسف که زارعی با بازی در این نقش، به چهره‌ای آشنا برای مخاطبان مجموعه‌های تاریخی و مذهبی تلویزیون تبدیل شد. البته بخش مهمی از هویت حرفه ای زارعی، در تئاتر شکل گرفت با این حال تلویزیون نیز سهم قابل‌توجهی در معرفی او به مخاطبان عمومی داشت. او در سریال های مختلف تاریخی و دیگر ژانرها حضور پیدا کرد اما هنوز هم نقطه عطف کارنامه تصویری او را باید در همکاری با فرج‌الله سلحشور و ایفای نقش لاوی در «یوسف پیامبر» جست‌وجو کرد.
ماندگاری «یوسف پیامبر» در بازپخش‌های متعدد و استقبال مخاطبان در کشورهای مختلف، باعث شد این نقش فراتر از زمان پخش اولیه سریال در ذهن بینندگان باقی بماند. ماندگاری ای که در روز بدرقه و وداع با پیکر زنده یاد زارعی بارها سخنرانان به آن اشاره کردند و از مورد توجه قرار گرفتن این بازیگر توسط مردم کشورهای منطقه در سفرهای مختلف سخن گفتند.
«مختارنامه» تجربه مهم دیگر زارعی در تلویزیون بود. او در این مجموعه نیز در نقشی تاریخی ظاهر شد و اگرچه حضورش به اندازه «یوسف پیامبر» گسترده نبود، اما در همان فرصت محدود، بخشی از توانایی خود را در ایفای نقش‌های تاریخی به نمایش گذاشت.
زارعی در کنار بازیگری، مسیر مدیریتی و کارگردانی را نیز دنبال کرد و در سال‌های پایانی فعالیتش، بخش مهمی از توان خود را صرف تئاتر و حمایت از گروه‌های نمایشی کرد و شاید خوب بود اگر از تجربه های تئاتری او برای استعدادیابی و تربیت هنرمندان در تلویزیون هم بهره گرفته می شد.
حاشیه هفته؛ فردوسی پور
حاشیه اخیری که برای عادل فردوسی پور در مراسم تشییع حمید علیدوستی رقم خورد باعث شد واکنش های مختلفی بگیرد و مخاطبان زیادی از او انتظار داشتند درباره ویدئوی پخش شده توضیح شفافی ارائه کند. ماجرا از جایی آغاز شد که هنگام پخش سرود ملی در مراسم تشییع پیکر حمید علیدوستی، فردوسی‌پور از جای خود بلند نشد. انتشار تصاویر این اتفاق واکنش‌های متفاوتی را در پی داشت و برخی رسانه‌ها و کاربران، رفتار او را بی‌توجهی به سرود ملی تعبیر کردند. فارغ از اینکه هر فرد چه دیدگاهی درباره این رفتار داشته باشد، انتظار می‌رفت فردوسی‌پور در مواجهه با این حاشیه، توضیح روشنی درباره تصمیم خود ارائه کند. اما واکنش اخیر او بیشتر به دفاع از سابقه وطن‌دوستی‌اش اختصاص داشت تا پاسخ به پرسش اصلی.
او در تازه‌ترین قسمت برنامه‌اش از پیشنهادهای چندمیلیون‌دلاری برای فعالیت در خارج از کشور گفت و تأکید کرد که با وجود این پیشنهادها، ماندن در ایران را انتخاب کرده است. همچنین از اینکه به او انگ وطن‌فروشی و خیانت زده‌اند ابراز ناراحتی کرد.
روزنامه «فرهیختگان» در واکنش به این اظهارات، به یک فرافکنی اشاره کرده و نوشته است: «فردوسی‌پور در جدیدترین اپیزود برنامه‌اش به حواشی موجود در مراسم ختم مرحوم حمید علیدوستی واکنش نشان داد. او بدون اینکه اشاره‌ای به بی‌توجهی‌اش نسبت به پخش سرود رسمی کشور کند و به این خاطر عذر بخواهد، مانند اغلب موارد فرافکنی را در دستور کارش قرار داد و گفت که با وجود پیشنهادهای میلیون‌دلاری که از خارج داشته، ماندن در کشور را به مهاجرت ترجیح داده و بسیار ناراحت است که دیگران این‌چنین او را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند.»
خبرگزاری تسنیم نیز در یادداشتی با خطاب قرار دادن فردوسی‌پور، بر فاصله میان ادعای وطن‌دوستی و ضرورت پاسخ‌گویی درباره رفتار عمومی تأکید کرده و آورده است: «آقای فردوسی‌پور! وقتی خودتان پای وطن‌دوستی را وسط می‌کشید، نمی‌شود فقط از پیشنهادهای خارجی و ماندن در ایران گفت و از کنار پرسش‌های دیگر عبور کرد. وطن‌دوستی در مجموعه‌ای از رفتارها، احساس مسئولیت و حساسیت نسبت به سرنوشت مردمی معنا پیدا می‌کند که بخشی از اعتبار چهره‌های شناخته‌شده را ساخته‌اند.»
مسئله اینجاست که فردوسی‌پور سال‌ها از اعتماد مردم اعتبار گرفت. مخاطبانی که پای برنامه «نود» می‌نشستند، با او درباره فساد در فوتبال، بی‌عدالتی، پاسخ‌گو نبودن مدیران و ضرورت شفافیت همراه می‌شدند. او بارها در جایگاه یک مجری مطالبه‌گر، از مسئولان توضیح خواست و اجازه نداد بسیاری از پرسش‌ها به سادگی از دستور کار خارج شوند. حالا همان انتظار پاسخ‌گویی متوجه خود او هم شده است و مخاطب به تناسب حواشی انتظار دارد او توضیحاتی ارائه کند.
فراخوان هفته؛ ورود استعدادهای جدید به شبکه خبر
شبکه خبر با انتشار فراخوانی برای جذب گویندگان و مجریان خبر، از علاقه‌مندان و افراد مستعد دعوت کرده است تا توانایی خود را در این حوزه محک بزنند. فراخوانی که در آن خبری از محدودیت سنی، جنسی و حتی مدرک تحصیلی وجود ندارد و ملاک انتخاب، دانش و مهارت اجرای خبر است.
اهمیت این فراخوان را نباید فقط در جذب چند چهره تازه برای اجرای خبر خلاصه کرد. گویندگی خبر بیش از هر چیز به تسلط بر زبان، قدرت انتقال پیام، شناخت خبر و توانایی برقراری ارتباط با مخاطب نیاز دارد؛ مهارت‌هایی که لزوماً به سن، جنسیت یا مدرک تحصیلی وابسته نیستند.
از این منظر، کنار گذاشتن محدودیت‌های مرسوم در انتخاب گوینده اتفاق مثبتی است. تلویزیون برای حفظ ارتباط با مخاطب امروز، به صداها و چهره‌های تازه نیاز دارد؛ استعدادهایی که شاید تاکنون فرصتی برای ورود به رسانه پیدا نکرده‌اند.
البته موفقیت این فراخوان به شیوه ارزیابی و انتخاب متقاضیان نیز بستگی دارد. اگر قرار است مهارت ملاک باشد، باید این معیار در تمام مراحل انتخاب حفظ شود تا فراخوان به فرصتی واقعی برای کشف استعدادهای تازه تبدیل شود.
نکته هفته؛ شبکه آی فیلم
شبکه آی فیلم که یکی از شبکه های محبوب و در صدر تلویزیون است کم کم دارد با رویکرد نادرست به این محبوبیت خدشه وارد می کند. رویکرد این شبکه پخش سریال های نوستالژیک و قدیمی تلویزیون بوده است اما در یکی دو سال اخیر تعداد زیادی از سریال های یک سال جاری را هم درکنداکتور قرار داده است.
سریال هایی که هنوز از پخش آنها آنقدر نگذشته و برخی در شبکه تماشا پخش شده اند حتی بعد از بازپخش از این شبکه باز هم به شبکه آی فیلم می آیند.
خوب است تلویزیون این شبکه را همچنان برای سریال های دهه ۶۰ و ۷۰ و ۸۰ قرار دهد که مخاطب دیگر دسترسی به آنها ندارد و این امکان را ندارد که از اینترنت آنها را پیدا کند. به ویژه که هستند هنوز سریال هایی که حتی یک بار هم از این شبکه پخش نشده اند و هنوز پس از سال ها در کنداکتور قرار نگرفته اند.
نظر شما